เป็นยามพลบค่ำที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า มิโอะและมายุพี่สาวฝาแฝดเดินเลียบไปตามลำธารร้างที่เต็มไปด้วยดอกไม้ป่า
เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ ดังแว่วมา แต่เมื่อมองดูกระแสน้ำที่ไหลนิ่งอยู่ใต้ฝ่าเท้า ก้าวเดินของทั้งคู่กลับดูหนักอึ้ง
«พี่คะ...»
มิโอะมองสายน้ำและส่งเสียงเรียกในใจอย่างเงียบๆ
คำสัญญานั้น ทั้งสองมักจะพร่ำพูดราวกับบทสวดเสมอ
«พวกเราจะอยู่ด้วยกัน... ตลอดไปนะ...»
มิโอะมองสายน้ำในหุบเขา
เมื่อมองดูหุบเขาเดิม มิโอะอดไม่ได้ที่จะนึกถึงวัยเด็ก ในตอนนั้นเธอก็เคยมาวิ่งเล่นที่นี่กับมายุเช่นกัน
มายุวิ่งไล่ตามมิโอะที่วิ่งอยู่ข้างหน้าอย่างสนุกสนาน แต่เพียงแค่ชั่วพริบตาแห่งความประมาท มิโอะกลับพบว่าเสียงฝีเท้าข้างหลังหายไป เมื่อหันกลับไปดูก็เห็นเพียงร่างเล็กๆ ลื่นไถลตกหน้าผาลงสู่หุบเขา...
มายุวัยเด็กพลัดตกหุบเขา
แม้จะรอดชีวิตมาได้ แผลที่ขาขวาของมายุก็กลายเป็นความผิดปกติเรื้อรัง ทำให้เธอเดินกะเผลกเล็กน้อยเสมอมา
สิ่งนี้กลายเป็นตราบาปแห่งความรู้สึกผิดที่ไม่มีวันลบเลือนในใจของมิโอะ
จู่ๆ มือข้างหนึ่งก็แตะลงบนไหล่ของมิโอะเบาๆ จากด้านหลัง ดึงเธอออกจากภวังค์
มายุยิ้มบางๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า «เมื่อก่อนพวกเราเคยมาเล่นที่นี่บ่อยๆ เนอะ»
«อื้อ...» มิโอะฝืนยิ้มตอบรับ
มายุมองออกไปไกลด้วยสายตาเศร้าสร้อย «เพราะกำลังจะสร้างเขื่อน ที่นี่คงจะจมอยู่ใต้น้ำและหายไปในไม่ช้า ดีจังเลยนะที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้งก่อนที่มันจะหายไป...»
มิโอะมองขาขวาที่กะเผลกของพี่สาวด้วยความเป็นห่วง «ขาเป็นอะไรไหม เจ็บหรือเปล่า?»
มายุส่ายหน้าและปลอบโยนเบาๆ «นิดหน่อยจ้ะ... แต่ไม่เป็นไรหรอก»
«มิโอะ...» มายุอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
«...เอ๊ะ? มีอะไรเหรอ พี่?»
ทันใดนั้น ผีเสื้อที่เปล่งแสงสีแดงเรืองรองตัวหนึ่งก็บินผ่านหน้ามายุ สายตาของมายุถูกดึงดูดไปในทันที แววตาของเธอดูด้านชาและว่างเปล่า
«...ไม่มีอะไรหรอก» เธอพึมพำเสียงเบา แต่สายตาไม่ละไปจากผีเสื้อสีเลือดตัวนั้นเลย
ผีเสื้อสีเลือดบินผ่านหน้า
มิโอะกลับเข้าสู่ความรู้สึกผิดอีกครั้ง: «พี่คะ... ถ้าตอนนั้นหนูไม่วิ่งเร็วเกินไปล่ะก็...»
เมื่อสะดุ้งตื่นจากภวังค์และหันกลับไปมอง ข้างกายกลับไม่มีใครอยู่แล้ว
«พี่คะ...?»
หลังจากมองหาด้วยความตื่นตระหนก มิโอะก็พบด้วยความตกใจว่า มายุกำลังเดินตามผีเสื้อสีเลือดเข้าไปในป่าทึบที่มืดมิดทีละก้าวราวกับไร้วิญญาณ...
มายุเดินตามผีเสื้อสีเลือดเข้าไปในป่า
เพื่อตามมายุให้ทัน มิโอะแหวกพุ่มไม้อย่างไม่คิดชีวิต ข้างทางบนภูเขาที่รกร้าง เธอเดินผ่านรูปปั้นหินจิโซฝาแฝดที่มีตะไคร่น้ำเกาะกุม
มิโอะเดินผ่านรูปปั้นจิโซฝาแฝด
ทันทีที่ก้าวข้ามรูปปั้นจิโซ มิโอะรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ท้องฟ้ายามเย็นถูกกลืนหายไปกลายเป็นค่ำคืนที่มืดมิดและเงียบสงัดในพริบตา
มิโอะฝืนทนเดินต่อไปจนพบเสาโทริอิที่ทรุดโทรม และหน้าเสานั้น มีหญิงสาวในชุดกิโมโนสีขาวกำลังร้องไห้อย่างเจ็บปวด พร้อมกับพร่ำเพ้อไม่หยุด: «ขอโทษนะ... ขอโทษ...»
หญิงสาวชุดกิโมโนสีขาวกำลังร้องไห้
เมื่อมิโอะพยายามจะเดินเข้าไปหา หญิงสาวในชุดขาวกลับสลายร่างกลายเป็นผีเสื้อสีเลือดบินจากไป มิโอะมองตามทิศทางที่มันบินไป ในที่สุดก็เห็นร่างของมายุอยู่ไม่ไกล
ทว่าด้านหลังของมายุ มีผีเสื้อสีแดงเปล่งแสงนับร้อยตัวบินพวยพุ่งออกมา โอบล้อมร่างของเธอเอาไว้
ผีเสื้อสีเลือดนับไม่ถ้วนบินออกมาจากด้านหลังมายุ
มายุมองมิโอะอย่างเงียบๆ แล้วเอ่ยว่า «ที่นี่คือ... หมู่บ้านที่สาบสูญจากแผนที่»
«ฉันเคยได้ยินตำนานนี้มาก่อน... หมู่บ้านที่หายสาบสูญไปในวันจัดพิธีกรรม คนที่หลงทางในป่าจะถูกล่อลวงมาที่หมู่บ้านนี้...»
มายุมองมิโอะด้วยแววตาสั่นระริก «ที่นี่... คงไม่ใช่ว่า...»
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันด้วยความกลัว ผ่านดงไม้จนมาถึงทางลาดชัน ท่ามกลางสายหมอกด้านล่าง พวกเธอเห็นร่างเหงาหงอยของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปในคฤหาสน์ไม้หลังใหญ่
«มีคน... อยู่จริงๆ เหรอ...?» มายุกำชายเสื้อมิโอะไว้แน่นด้วยความกระวนกระวาย
เมื่อตามรอยหญิงสาวมาจนถึงหน้าประตูคฤหาสน์ มิโอะก็เก็บเศษหนังสือพิมพ์เก่าที่ขึ้นราและตัวหนังสือเลือนรางได้บนพื้นทางเข้าที่มืดสลัว
เมื่อผลักประตูไม้บานหนักเข้าไปในห้องโถงทางเข้า ความเงียบสงัดทำให้ได้ยินแม้แต่เสียงเต้นของหัวใจ
«ดูเหมือน... จะไม่มีใครอยู่เลยนะ... พี่คะ พวกเราจะเข้าไปดูข้างในลึกกว่านี้ไหม?»
มิโอะหันกลับไป แต่กลับพบว่ามายุกำลังสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างรุนแรง
«พี่คะ...? พี่มายุ! เป็นอะไรไป?»
มิโอะตกใจและเอื้อมมือไปแตะไหล่ของมายุ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส คลื่นพลังวิญญาณรุนแรงก็พุ่งเข้าใส่สมองของเธอทันที!
จิตของมิโอะถูกดึงเข้าไปในอดีตของคฤหาสน์หลังนี้——
ในสวนหลังบ้านที่มืดมิด หญิงสาวคนหนึ่งกำลังตะโกนเรียกอย่างร้อนรน: «คุณมาสุมิ... คุณอยู่ที่ไหน?»
จากนั้น ชายคนหนึ่งก็เดินเข้ามาด้วยแววตาเหม่อลอยและเต็มไปด้วยความคุ้มคลั่ง: «ฉันไม่ได้อยากฆ่าเธอ... ฉันไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย!»
วินาทีต่อมา มือทั้งสองข้างของชายหนุ่มบีบคอหญิงสาวอย่างแน่นหนา ท่ามกลางเสียงสำลักหายใจอันทรมาน เสียงหัวเราะแหลมสูงของหญิงลึกลับในชุดกิโมโนก็ดังก้องไปทั่วความว่างเปล่า...
มิโอะลืมตาขึ้นด้วยความเจ็บปวดและกลับคืนสู่โลกแห่งความจริง
«เมื่อกี้มันอะไรกัน...?» มิโอะหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก
«ฉันไม่รู้... ฉันไม่รู้...» มายุกอดศีรษะไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด
เพื่อคลี่คลายข้อสงสัยและหาทางออก มิโอะพามายุเดินเข้าไปในห้องทาทามิใหญ่ ในมุมมืดของห้อง พวกเธอเก็บไฟฉายที่ยังใช้งานได้และ «สมุดบันทึกของหญิงสาว 1» ที่ตกอยู่บนพื้น
เก็บไฟฉาย
จากนั้นพวกเธอก็พบ «สมุดบันทึกของหญิงสาว 2» ข้างฟูกที่รกรุงรัง
เพื่อหาเบาะแสเพิ่มเติม ทั้งสองเดินเข้าไปยังห้องกิโมโนที่อยู่ติดกัน และพบ «กุญแจทองเหลืองเมียวงะ» ใต้หน้าต่างที่แตกกระจาย
«นี่เป็นกุญแจของที่ไหนกันนะ...» มายุมองกุญแจพลางหลบอยู่หลังมิโอะแล้วกระซิบ «มิโอะ... รู้สึกเหมือนมีใครคอยจ้องมองพวกเราตลอดเวลาเลย...»
หลังจากนั้น พวกเธอก็พบ «สมุดบันทึกของหญิงสาว 3» ในห้องเก็บของ และพบ «สมุดบันทึกของหญิงสาว 4» ในช่องทางเดินดินที่ต้องก้มตัวคลานเข้าไป
ทั้งสองระแวดระวังสายตาที่คอยจับจ้องและเดินมาถึงหน้าห้องพระ แต่ประตูห้องพระถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนาด้วยแม่กุญแจลายเมียวงะ
มิโอะนำกุญแจทองเหลืองที่เพิ่งพบเสียบเข้าไปในรูกุญแจ เสียงโลหะเสียดสีดังขึ้นพร้อมกับประตูห้องพระที่ค่อยๆ เปิดออก
«นั่นมัน...» เมื่อเดินเข้าไปในห้องพระ สายตาของมิโอะก็สะดุดเข้ากับอุปกรณ์โบราณประหลาดข้างแท่นบูชา
บนพื้นห้องพระ มีกล้องถ่ายรูปโบราณรูปทรงประหลาดวางอยู่
ทันทีที่มือของมิโอะและมายุสัมผัสกล้องพร้อมกัน ภาพหลอนอันน่าสะพรึงกลัวอีกฉากก็แล่นเข้ามาในหัว——
ชายคนหนึ่งในสุสานอันมืดมิดกำลังยกกล้องตัวนี้เล็งไปรอบตัว มือผีสีซีดเผือดจำนวนนับไม่ถ้วนเอื้อมเข้ามาพันธนาการร่างของเขาไว้! ในวินาทีวิกฤต ชายคนนั้นกดชัตเตอร์อย่างสิ้นหวัง แสงวิญญาณสว่างวาบขึ้นพร้อมกับมือผีที่แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านท่ามกลางเสียงกรีดร้องทรมาน...
เก็บกล้องถ่ายภาพวิญญาณบนพื้น
«นั่นมัน... กล้องตัวนี้...» มายุหน้าซีดเผือดมองมิโอะ
ข้างกล้องมีภาพถ่ายเก่าๆ วางอยู่ ด้านหลังเขียนชื่อสถานที่ต่างๆ เช่น 'เกาะลอย', 'เนินเงา' และ 'ห้องฉากกั้น'
«กล้องตัวนี้ ยังใช้ได้อยู่ไหม?» มายุถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ
เพื่อทดสอบ มิโอะยกกล้องถ่ายภาพวิญญาณขึ้น เล็งไปที่มายุตรงหน้าแล้วกดชัตเตอร์——
ถ่ายรูปมายุ
หลังจากยืนยันว่ากล้องยังใช้งานได้ ทั้งสองจึงตัดสินใจรีบออกจากห้องพระอันอึดอัดนี้ทันที
ทว่า ขณะที่มิโอะกำลังจะผลักประตูห้องพระ มายุก็ดึงเสื้อของมิโอะไว้ด้วยความหวาดกลัวพลางชี้ไปข้างหน้า: «มีคน... อยู่ตรงนี้...»
เมื่อเปิดประตูออก วิญญาณแค้นของหญิงสาวใบหน้าบิดเบี้ยวเลือดท่วมตาก็พุ่งพรวดเข้ามาทันที!
ผีหญิงสาวหลังประตู
«กรี๊ดดด!»
ท่ามกลางความโกลาหล วิญญาณแค้นกดร่างของมายุลงกับพื้นอันเย็นเฉียบด้วยความพยาบาท
«ปล่อยพี่นะ!»
มิโอะตกใจยกกล้องขึ้นเล็ง เมื่อโฟกัสเข้าเป้า เธอก็กดชัตเตอร์ แสงวิญญาณระเบิดออกทำให้วิญญาณแค้นกรีดร้องล่าถอยไป... การต่อสู้กับวิญญาณแค้นตนแรก «หญิงสาวผู้หลงทาง» ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว!
มายุถูกผีกดลงกับพื้น
หลังจากขับไล่วิญญาณแค้นไปได้ มิโอะรีบพยุงมายุที่ขวัญผวาขึ้นมาแล้วพากันวิ่งไปที่ประตูหน้าบ้าน ทว่าไม่ว่าจะดึงอย่างไร ประตูกลับถูกปิดผนึกไว้ด้วยพลังที่มองไม่เห็น
ในตอนนั้น มายุชี้นิ้วที่สั่นเทาไปยังระเบียงชั้นสอง: «มิโอะ... มีคน... อยู่ตรงนั้น...»
มิโอะยกกล้องขึ้นเล็งไปข้างบน และเห็นร่างของหญิงสาวคนนั้นกำลังเดินผ่านชั้นสองไปอย่างช้าๆ...
เพื่อหาทางรอด ทั้งสองต้องเดินตามเงามุ่งหน้าขึ้นชั้นสอง บนทางเดินมืดสลัว พวกเธอเก็บ «สมุดบันทึกของหญิงสาว 5» ได้
เมื่อเดินผ่านโถงห้องพักแขก มิโอะเห็นเงาร่างเลี้ยวตรงหัวมุมทางเดิน
«ที่นี่... มันแปลกประหลาดจริงๆ ด้วย...» มายุกอดมิโอะไว้แน่น
เมื่อเข้าไปในห้องหนังสือ ร่างนั้นก็หายไปอีกครั้ง ข้างชั้นหนังสือที่รกรุงรัง มิโอะเก็บ «สมุดบันทึกของหญิงสาว 9» เล่มสุดท้ายได้
เมื่ออ่านข้อความในบันทึก มิโอะก็เอ่ยเบาๆ: «คนคนนี้... ก็หลงเข้ามาเหมือนพวกเราเพื่อตามหาแฟนที่หายตัวไป แต่ว่า... หลังจากนั้นเธอหายไปไหนกันนะ?»
«มิโอะ... ทำไม... ที่นี่ถึง...»
มายุยังพูดไม่ทันจบ สีหน้าของเธอก็แข็งค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
เพราะเธอเห็นว่า ในความมืดมิดด้านหลังมิโอะ วิญญาณแค้นของหญิงสาวที่ตายอย่างทรมานตนนั้น กำลังค่อยๆ ยื่นนิ้วสีซีดมาแตะที่ไหล่ของมิโอะ...
ผีหญิงสาวด้านหลังมิโอะ
«มิโอะ! ข้างหลัง!»
«พี่คะ...? กรี๊ดดด!»
ยังไม่ทันที่มิโอะจะได้หันกลับไป เธอก็ถูกวิญญาณผลักล้มลงกับพื้น มือที่เย็นยะเยือกบีบคอเธออย่างรุนแรง!
ท่ามกลางความทรมานที่ใกล้จะขาดใจ มิโอะรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์ แสงแฟลชสว่างวาบทำให้วิญญาณสลายไป และในแสงที่ดับลง มิโอะได้เห็นความทรงจำสุดท้ายก่อนตายของหญิงสาวคนนี้ «สุโด มิยาโกะ» เธอได้พบกับคู่หมั้นมาสุมิในบ้านหลังนี้ในที่สุด แต่กลับคาดไม่ถึงว่า คนรักที่สูญเสียสติไปแล้วจะบีบคอเธอจนตายด้วยมือของเขาเอง...
มิโอะถูกผีบีบคอ
🔍 補充
1. ห้องทาทามิใหญ่: เล็งไปที่หน้าต่างเพื่อถ่าย «วิญญาณลอยล่อง: หญิงสาวยืนที่สวนกลางบ้าน»
2. ห้องกิโมโน: ถ่าย «ตุ๊กตาฝาแฝด 1» ได้ที่ใต้หน้าต่าง