ช่วงที่ 1

“หากไม่มีใครจดจำ มันจะเท่ากับไม่เคยมีอยู่หรือไม่?”

หลังจากมิซากิและมาโดกะ เด็กสาวอีกคนหนึ่งก็ได้ย่างกรายเข้าสู่เกาะโรเก็ตสึที่ถูกลืมเลือน
มินาซุกิ รุกะ—หนึ่งในผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์ลักพาตัวโดยวิญญาณ (การหายตัวไปอย่างลึกลับของกลุ่มคน) เมื่อสิบปีก่อน
แม้ว่าเธอจะเกิดบนเกาะนี้ แต่หลังจากเหตุการณ์สะเทือนขวัญ เธอก็ได้รีบย้ายออกจากดินแดนแห่งความทุกข์ระทมนี้พร้อมกับซายากะ ผู้เป็นมารดา

ครั้งนี้เธอเดินทางกลับมาเพียงลำพัง เพื่อค้นหาคำตอบเพียงข้อเดียว
รุกะปรารถนาที่จะทวงคืนความทรงจำที่สูญหายไปในความมืดมิด:
เกี่ยวกับสถานที่เกิดของเธอ บิดาผู้มีใบหน้าเลือนลาง และโศกนาฏกรรมใดที่เกิดขึ้นจริงบนเกาะในวันเทศกาลเมื่อสิบปีก่อน

การเดินทางมายังเกาะโรเก็ตสึเพียงลำพังโดยเรือของ รุกะ สิ่งที่รอคอยเธออยู่คือการช่วยให้รอด หรือหุบเหวที่ไร้ก้นบึ้ง?

รุกะย่างกรายเข้าสู่เกาะโรเก็ตสึอีกครั้ง

รุกะ ค่อยๆ ก้าวเข้าสู่โถงทางเข้าชั้นหนึ่งของอาคารโรเก็ตสึที่ถูกทิ้งร้าง วินาทีที่ผลักประตูเปิดออก ความทรงจำในวัยเด็กที่หลงเหลืออยู่ก็แล่นเข้ามาในสมอง: เด็กสาวตัวน้อยห้าคนในชุดเทศกาลที่เป็นทางการ ครั้งหนึ่งเคยหัวเราะอย่างสนุกสนานที่นี่ นี่คืออดีตที่มีอยู่จริง หรือภาพลวงตาที่สมองของเธอสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง?

กลับสู่โถงทางเข้าที่ถักทอด้วยความทรงจำ

เธอพยายามเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง แต่พบว่าประตูเหล็กถูกล็อคอย่างแน่นหนา ในช่องว่างที่เย็นเยือกของประตู เธอพบลายมือที่คุ้นเคย: บันทึกของมาโดกะ 1

จำเป็นต้องกลับมาที่โถงชั้นหนึ่ง จากระยะไกล เงาร่างที่คุ้นเคยก็แวบผ่านไป—นั่นคือ มาโดกะ เพื่อนร่วมทางที่เดินทางมาถึงเกาะก่อนเธอหนึ่งก้าว เมื่อเห็นเงาร่างของเธอหายไปทางห้องรำลึกอาโซ รุกะก็กลั้นหายใจและรีบวิ่งตามไป

วิ่งตามเงาร่างที่เพิ่งหายไป

เมื่อก้าวเข้าสู่ห้อง กล้องถ่ายภาพวิญญาณ ที่มีรูปทรงโบราณและบรรยากาศที่หนักอึ้งก็ปรากฏแก่สายตา—นี่คือกล้องพิเศษที่กล่าวกันว่าสามารถจับภาพสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้และขับไล่วิญญาณร้าย ในตู้กระจกทางซ้าย รุกะพบหนังสือพิมพ์เก่าเรื่อง: "การตายอย่างปริศนาของชาวเกาะ" ส่วนที่มุมโต๊ะพิมพ์ดีด เบาะแสที่น่าสะพรึงกลัวอีกอย่างหนึ่งก็ตกอยู่บนพื้น: บันทึกของดร. อาโซ 2

กล้องเหนือธรรมชาติที่ถูกทิ้งไว้

บนพื้นของตู้กระจกขวา รุกะหยิบอาวุธป้องกันตัวที่สำคัญคือ กล้องถ่ายภาพวิญญาณ พร้อมกับ บันทึกของมาโดกะ 2 ในวินาทีนี้ เธอตระหนักว่าในห้องเก็บเอกสารที่มืดมิดข้างๆ มีดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายกำลังจับตาดูเธออย่างเย็นชา

ผู้ลอบมองในความมืด

เมื่อพยายามหมุนลูกบิดประตูห้องเก็บเอกสาร เธอพบว่ามันถูกผนึกด้วยพลังลึกลับ รุกะยกกล้องถ่ายภาพวิญญาณที่เพิ่งได้รับขึ้น เล็งไปที่ประตูและกดชัตเตอร์ ภาพที่ไม่น่าเชื่อปรากฏขึ้นบนกระดาษภาพถ่าย—เบาะแสเลือนลางเกี่ยวกับ หน้ากากประดับ ซึ่งแนะนำกุญแจสำหรับเปิดประตูนี้

บนกระดานปักที่ผนังด้านขวาหน้าประตูห้องเก็บเอกสาร รุกะพบแฟ้มเก่า: หนังสือพิมพ์ "การมาเยือนของดร. อาโซ" ดูเหมือนจะบันทึกรอยเท้าของผู้ประดิษฐ์กล้องถ่ายภาพวิญญาณ

ทันทีที่ก้าวออกจากห้องรำลึกอาโซ ไอเย็นที่เยือกแข็งก็ปะทะใบหน้าของเธอ พยาบาลสาวที่ควรจะช่วยชีวิตคน กลับกลายเป็น วิญญาณอาฆาต ฟูยูโกะ ชิราทสึกิ ที่เต็มไปด้วยความแค้น ขวางทางเดินอย่างสิ้นเชิง หลังจากเอาชนะความแค้นนี้ด้วยกล้องถ่ายภาพวิญญาณ รุกะก็เดินหน้าไปตามทางเดินแคบๆ มุ่งสู่โถงลิฟต์ที่เงียบสงบด้านหลัง

ความหนาวเหน็บที่เร่ร่อนอยู่บนทางเดิน

เมื่อมาถึงโถง ภาพลวงตาของ วิญญาณเด็กหนี แวบผ่าน วิ่งหนีไปทางห้องอาหารด้วยความตื่นตระหนก เด็กน้อยดูเหมือนกำลังนำทางรุกะในความมืด นี่คือการล้อเล่นที่ซุกซน หรือคำเชิญชวนไปสู่ความมืดมิดที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น?

102 เรย์เก็ตสึ - ห้องอาหาร

เดินตามรอยเท้าของเด็กเข้าไปในห้องอาหาร รุกะเห็น วิญญาณชายในห้องครัว จมอยู่ในความมืด และที่โต๊ะแปดเหลี่ยมด้านหน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับ วิญญาณพยาบาลลืมกุญแจ ดูเหมือนกำลังค้นหาสิ่งของที่สูญหายเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ด้วยความกังวล

บนโต๊ะอาหารที่ผุพัง รุกะได้รับสิ่งของสำคัญสำหรับเดินหน้าคือ กุญแจสลักลายโรเก็ตสึ และข้อความ คำแนะนำ ตามคำแนะนำในข้อความ กลไกสำหรับเปิดประตูชั้นสองถูกซ่อนอยู่ในห้องเก็บของใต้บันไดใหญ่ที่โถงทางเข้า และกฎการถอดรหัสคือ: ผลรวมของตัวเลขบนแผงควบคุมต้องเท่ากับ 13

บนเปียโนที่เต็มไปด้วยฝุ่นตรงมุมห้อง รุกะพบ บันทึกของมาโดกะ 3
เมื่อเดินมาที่ข้างประตูทางขวา เธอตระหนักว่ากรอบแสดงหน้ากากบนผนังตรงกับภาพถ่ายเหนือธรรมชาติที่ถ่ายได้ก่อนหน้านี้ที่ห้องรำลึกอาโซ แต่หน้ากากชิ้นหนึ่งหายไปจากตำแหน่งของมัน
ในวินาทีนี้ วิญญาณเด็กสวมหน้ากาก ส่งเสียงหัวเราะแปลกประหลาดแล้ววิ่งหนีออกไปนอกประตู—กลายเป็นว่าหน้ากากที่หายไปอยู่ในมือของเด็กชาย

เดินผ่านประตูด้านซ้ายเพื่อกลับสู่ทางเดิน ด้านหน้าหน้าต่างที่สะท้อนแสงจันทร์ที่ซีดเซียวตรงมุมถนน รุกะจับภาพเงาร่างอันโดดเดี่ยวของ วิญญาณชายยืนอยู่กลางลาน ในกล่องไม้เล็กๆ ข้างหน้าต่างมีหนังสือพิมพ์เก่า: “ผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายเสียชีวิต” เผยให้เห็นความสิ้นหวังอันลึกซึ้งระหว่างบรรทัด

กลับมาที่โถงและเดินขึ้นบันได ด้านหลังประตูเหล็กที่อยู่ด้านบนสุดของบันได วิญญาณเด็กยืนอยู่หลังประตู เฝ้ามองรุกะอย่างเงียบๆ ราวกับคาดหวังให้เธอเปิดกลไกที่เต็มไปด้วยฝุ่นเพื่อมุ่งสู่ความกลัวที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

บนพื้น ข้างเคาน์เตอร์ต้อนรับ แผ่น แผ่นพับท่องเที่ยวเกาะโรเก็ตสึ ที่ซีดจางกระจายอยู่ ปรากฏขึ้นอย่างประชดประชันขัดกับความทรุดโทรมในปัจจุบัน

เมื่อมาถึงทางด้านซ้ายของบันได รุกะเปิดแม่กุญแจที่หนักอึ้งสำเร็จด้วย กุญแจสลักลายโรเก็ตสึ และก้าวเข้าสู่ห้องเก็บของที่มืดมิดและแคบใต้บันได บนพื้นเธอหยิบหนังสือพิมพ์เกี่ยวกับเหตุการณ์ในอดีต: “ปริศนาการหายตัวไป”

แผงควบคุมสวิตช์บนผนังเต็มไปด้วยสนิมเนื่องจากกาลเวลา สวิตช์ห้าตัวควบคุมตัวเลขที่กระโดดตามลำดับ จากคำแนะนำก่อนหน้านี้ รุกะลองทำสองสามครั้งและปรับรหัสผ่านรวมเป็น « 45103 » ซึ่งผลรวมของตัวเลขเท่ากับ 13 พร้อมกับเสียงกลไกการทำงานที่เก่าแก่ ประตูเหล็กชั้นสองก็เปิดออกในที่สุด

ปลดล็อคประตูที่เต็มไปด้วยฝุ่น

ค่อยๆ ก้าวขึ้นสู่ชั้นสอง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือกลุ่มของ วิญญาณผู้ป่วยกลับห้อง กำลังเดินโซเซอยู่ในความมืด ราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดลงในปีที่โรงพยาบาลนี้ยังเปิดทำการอยู่

เพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าว เสียงกรอบแกรบที่คืบคลานก็ดังมาจากด้านหลัง และ วิญญาณหญิงสาวออกมารับ ก็ลอยขึ้นมาอย่างเงียบๆ บนทางเดิน เมื่อเดินผ่านมุมเลี้ยวที่สอง รุกะหยิบ บันทึกของมาโดกะ 4 บนพื้น

ไม่ไกลจากที่นั่น ภาพลวงตาของ วิญญาณเด็กหายตัวไปในห้อง ก็แวบขึ้นมา นำทาง รุกะไม่มีทางถอย ทำได้เพียงรวบรวมความกล้าผลักประตูห้องผู้ป่วยที่มีสัญลักษณ์ « 206 Kogetsu »

ความเงียบงันที่น่าขนลุกปกคลุมห้องผู้ป่วย ข้างกระถางดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา เทปบันทึกเสียง: บันทึกการซักประวัติ — ฮิมิโกะ คิริยะ และ เครื่องบันทึกเสียง ที่พังยับเยินถูกทิ้งไว้บนโซฟา บันทึกคำพูดที่เพ้อเจ้อของผู้ป่วยเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่

ห้องผู้ป่วยโคเก็ตสึที่เย็นเยือก

สมุด บันทึกประจำวันของเด็กชาย 1 บนโต๊ะทางขวาเผยให้เห็นความจริงที่รุกะตามหามานาน: หน้ากากที่ถูกขโมยไปถูกซ่อนอยู่ใต้เตียงที่ดำสนิท

รุกะก้มลง พยายามตรวจสอบใต้เตียง ทันใดนั้น สายตาที่เย็นเยือกนั้นก็จู่โจมอีกครั้ง เด็กชายที่นำทางมาก่อนหน้านี้กำลังขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง แล้วส่งเสียงร้องไห้อย่างโศกเศร้า—เขากลายเป็น วิญญาณอาฆาต คาซึโตะ อามากิ ที่ดุร้ายและปรากฏตัวอย่างรุนแรง

วิญญาณที่โดดเดี่ยวถูกรบกวน

หลังจากพิธีการต่อสู้ที่ดุเดือด รุกะขับไล่ความแค้นของเด็กชายด้วยกล้องถ่ายภาพวิญญาณ เธอได้รับสมุด บันทึกประจำวันของเด็กชาย 2 ที่เขา ทิ้งไว้ที่เดิม และประสบความสำเร็จในการขุดหน้ากากที่สึกกร่อน จากใต้เตียง

หน้ากากที่ผุกร่อน

ออกจากห้องผู้ป่วยพร้อมหน้ากาก พร้อมกลับห้องอาหาร เมื่อเดินผ่านสุดทางเดิน อุณหภูมิโดยรอบลดลงอย่างรวดเร็ว และ วิญญาณอาฆาต นัตสึึึึึึึึึิ ชิโอโนะ ก็โจมตีทันที ส่งเสียงคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่รุกะ พยายามตรึงคนเป็นนี้ไว้ในทางเดินที่มืดมิดนี้ตลอดกาล

หลังจากรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด รุกะกลับมาที่โถงและข้ามทางเดินยาวชั้นหนึ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจ พบ วิญญาณชายหน้าแนบกระจก กำลังจ้องมองเธอที่อยู่ภายในอย่างไม่มีชีวิตชีวา เป็นภาพที่สยองขวัญ

ในที่สุดก็กลับมาที่ห้องอาหาร รุกะวางหน้ากากที่ผุกร่อนที่ได้คืนมาหลังจากความยากลำบากมากมาย กลับคืนตำแหน่งที่ว่างบนผนัง ทันทีที่หน้ากากทั้งห้าถูกวางเข้าที่ เสียงปลดล็อคที่อุดอู้ก็ดังมาจากระยะไกล—การปิดผนึกบนประตูคลังจัดเก็บที่ปิดสนิทที่ห้องรำลึกอาโซก็พังทลายลงในที่สุด

พิธีกรรมคืนหน้ากาก

รุกะรีบวิ่งกลับไปที่ห้องรำลึกอาโซและผลักประตูไม้ที่หนักอึ้งของคลังจัดเก็บ ที่มุมที่มืดที่สุดเธอในที่สุดก็พบมาโดกะ ทว่า มาโดกะ ที่อยู่ตรงหน้าเธอได้สูญเสียความมีชีวิตชีวาไปนานแล้ว ดวงวิญญาณถูกความมืดของเกาะกลืนกินโดยสิ้นเชิง หลังจากเปลี่ยนร่างเป็น วิญญาณอาฆาต มาโดกะ สึกิโมริ เธอก็ส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญ รุกะต้องกลั้นความเจ็บปวด ยกกล้องถ่ายภาพวิญญาณขึ้น เพื่อยุติความทุกข์ทรมานและความยึดติดของเพื่อนสนิทด้วยตัวเอง

พบมาโดกะที่หายตัวไป

เพื่อนร่วมทางกลายเป็นวิญญาณอาฆาต

หลังการต่อสู้ รุกะ มองเข้าไปในกระจกในห้อง ตัวสั่น เพียงเพื่อจะพบว่าใบหน้าของเธอเองในกระจกก็เริ่มปรากฏรอยบิดเบี้ยว สยองขวัญ ราวกับความ « เบ่งบาน »...

รุกะเร่ร่อนอยู่ในอาคารโรเก็ตสึที่ความทรงจำถูกปิดผนึก ในที่สุดก็ได้เห็นการกลายพันธุ์ของมาโดกะที่ส่วนลึกของห้องรำลึก กระจกเงาที่สะท้อนความจริงนี้จะเปิดเผยหรือไม่ว่ารุกะก็กำลังดำเนินไปสู่ชะตากรรมเดียวกัน?